มันเป็นอย่างนั้นของมันเอง

A1 เหม่อมองท้องฟ้า วันนั้นฟ้าดูสดใส
มองดูต้นไม้ ใบไม้ก็เต็มกิ่งก้านใบ
มันเป็นวันที่แสนเป็นสุข มองดูในทุกสิ่ง
อะไร ๆ รอบตัวก็มีแต่ความสวยงาม

A2 แต่ฟ้าวันนี้ ทำไมมันดูหมองหม่น
มองดูต้นไม้ ใบไม้ร่วงหล่น ไม่เหลือสักใบ
มันเป็นวันที่แสนเปล่าเปลี่ยว มีความเหงาและเดียวดาย
อะไร ๆ รอบกายก็มีแต่ความมืดมัว

H1 ทำไมฟ้าสวยงามดูดี วันนี้มันกลับมัวหมอง
ยิ่งได้มอง หัวใจก็พลันสั่นเครือ
ต้นไม้ที่เคยชุ่มเขียวเต็มใบ ไม่มีสักที่เหลือ
เหลือเพียงแต่ความแห้งแล้ง ที่มองแล้วแสนอ้างว้าง
เพราะอะไรท้องฟ้าต้นไม้ ถึงได้ดู เปลี่ยนไป อย่างนั้น

A3 ก็เป็นท้องฟ้า ฟ้าก็ยังฟ้าเดิม
และเป็นต้นไม้ ต้นไม้ก็ยังเป็นต้นเดิม
เพียงแต่ลมฝนโปรยกระหน่ำ ทำให้เมฆหมดขาว
และเป็นไปตามฤดูที่ทำ ใบไม้ให้ตกร่วงกราว

H2 มันก็เป็นเช่นนั้นของมัน ไม่มีอะไรยืนยาว

คงแต่เพียงเรื่องราวให้เราได้จดจำ

มันก็เป็นเช่นนั้นของมัน ไม่มีอะไรฉุดรั้ง

ประสาอะไรใจคนบาง ๆ มันไม่เคยจะปล่อยจะวาง

14 Dec 2546