รอ

ฉันได้แต่หา แต่ว่าหามันก็หาไม่เจอ
ฉันได้แต่เพ้อ อยากเจอเธอแต่ไม่รู้อยู่หนใด
ฉันกลับมาคิด ว่าชีวิตจะมีใครบ้างไหม
และฉัน เพิ่งเข้าใจ ว่าไม่มีใครเลยสักคน

ฉันตั้งคำถาม นานมาแล้วยังไม่เห็นกระจ่าง
ฉันยังอ้างว้าง อยู่บนทางที่มันร้างและมืดมน
ฉันเคยคาดหวัง สักนาทีคงจะมีสักหน
แต่มันก็มืดมน ไม่พบใครสักคนสักครั้ง

คน ที่เฝ้ารอ จะต้องรอไปอีกนานแค่ไหน
อาจเคย ทำความเข้าใจ ว่ามันไม่ง่ายที่จะเจอคนนั้น
แต่ในชีวิตจริง คนที่โดนความเหงากร่อนใจทุกวัน
แค่นาทีเดียวมันช่างทรมาน เหมือนนานชั่วกาล โดยไม่มีใครข้างกัน