รากหญ้าอาวร

เข้ามาเมืองหลวง พกดวงใจเต็มกระเป๋า
บ่ย่านว่างานหนักเบา เฮาคึดว่าเฮาอยู่ได้สบาย

งานหนักเหลือแสน แทบสิ้นแฮง กัดฟันทนไหว
พักผ่อนฟื้นแฮงต่อไป แต่หมดแฮงใจสิบ่ได้คืน

เมื่อเฮามีภาระหน้าที่ ผจญลำเค็ญทวี
สิต้องได้ดี เฮาจำต้องฝืนอยู่เมืองกรุงดูศิวิไวซ์เหนือผู้อื่น
แต่ใครรู้ความข้องขืน ที่ยิ้มระรื่นแต่ใจละลาย

เป็นเพียงรากหญ้า ต่อให้แซกซอนปูนเท่าไร
ไม่มีวันได้อาศัย อยากกลับไปไซซอนดินอย่างเดิม

อยู่ในเมืองหลวง ยิ่งนานดวงใจยิ่งล้า
แต่ก่อนเคยสู้ยิบตา แต่อยู่ต่อมาอยากยอมยกธง

อาจเจอแสงสี ของดี ๆ ให้เฮาลุ่มหลง
แต่ต่อให้หลงป่าดง ยังอันตรายน้อยกว่าป่าเมือง



เมื่อเฮามีภาระหน้าที่ ผจญลำเค็ญทวี
สิต้องได้ดี เฮาจำต้องฝืนอยู่เมืองกรุงดูศิวิไวซ์เหนือผู้อื่น
แต่ใครรู้ความข้องขืน ที่ยิ้มระรื่นแต่ใจละลาย

เป็นเพียงรากหญ้า ต่อให้แซกซอนปูนเท่าไร
ไม่มีวันได้อาศัย อยากกลับไปไซซอนดินอย่างเดิม


เป็นเพียงรากหญ้า ต่อให้แซกซอนปูนเท่าไร
ไม่มีวันได้อาศัย
อยากกลับไปไซซอนดินถิ่นที่จากมา...

เป็นเพลงลูกทุ่งเพลงแรกที่พยายามแต่ง นึกถึงอารมณ์คนจากตจว.ที่เข้ามาผจญความวุ่นวายในกรุงเทพ เพื่อชีวิตที่ดีกว่า

แต่ยิ่งอยู่ ก็ยิ่งรู้ตัวเองว่าพยายามเท่าไรก็ไม่มีความสุข แม้งานหนักเท่าไรก็ทนไหว

แต่กำลังใจเมื่อมันหมด ไม่มีที่ให้เติมได้ เป็นอารมณ์ตัดพ้อห่อเหี่ยวกับชีวิตบัดซบในเมืองหลวง