ฉัน เกลียดเธอ ที่ทำให้รักแล้วทิ้งไป
ฉัน เกลียดใคร คนนั้นที่เธอเลือกกัน
ฉัน เกลียดความจริง สิ่งที่เกินรับมัน
ฉัน เกลียดทุกคืนวัน ที่ฉันต้องจำต้องเจอ
แต่มีสิ่งที่หนึ่งที่ฉัน เกลียดมันจนทนไม่ไหว
มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉัน ไม่สามารถให้อภัย...
เกลียด เกลียดที่หัวใจมันเอาแต่คอยเพ้อ
เกลียด เกลียดที่ภาพเธอ จะทำยังไงก็ลืมไม่ลง
เกลียด เกลียดที่ฉันเองยังรอ ยังฝัน และยังลุ่มหลง
เกลียด เกลียดที่รักยังมั่นคงอยู่อย่างนี้ ไม่รู้ทำไม...
ฉัน เกลียดตัวเอง ที่มันอ่อนแอซะเหลือเกิน
ฉัน ต้องเผชิญ กับความทรงจำหวั่นไหว
ฉัน อยากเป็นเธอ ให้ได้สักครึ่งของหัวใจ
ฉัน คงลืมใคร ง่ายดายอย่างเธอนั้นทำ...
แต่มีสิ่งที่หนึ่งที่ฉัน เกลียดมันจนทนไม่ไหว
มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉัน ไม่สามารถให้อภัย...
มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉัน ไม่สามารถให้อภัย...
เกลียด เกลียดที่หัวใจมันเอาแต่คอยเพ้อ
เกลียด เกลียดที่ภาพเธอ จะทำยังไงก็ลืมไม่ลง
เกลียด เกลียดที่ฉันเองยังรอ ยังฝัน และยังลุ่มหลง
เกลียด เกลียดที่รักยังมั่นคงอยู่อย่างนี้ ไม่รู้ทำไม...
ไม่รู้เมื่อไรจะลืม...
No comments:
Post a Comment