อย่างเคย

ทุก ๆ ครั้งที่ตื่นเช้า ไม่อยากจะลืมตาขึ้นมา
ทั้งที่รู้ว่าได้เวลา ต้องเริ่มต้นชีวิตของวันใหม่
เมื่อภาพเขาก็ยังชัด ชัดเจน ไม่อาจจะหายไป ฉันไม่เคยจะลืม

เดินไปตามถนนเจอผู้คนมากมาย ไม่สน
เพราะว่าทั้งสมองมันยังคิดวกวน แค่ใครคนหนึ่ง
เพราะว่าเราก็เคยรัก และเราก็เคยซึ้ง
จะให้ฉันลืมได้อย่างไร

เธอ เธอจากฉันไป ฉัน ก็ได้แต่เสียใจ

มันควรจะเข้าใจว่ามันจบลงแล้ว
ก็ในเมื่อเขาไป เราควรจะลืมได้แล้ว
ก็ได้แต่ซ่อนตัวเองในห้องเก่า
มองดูภาพเขาที่จากไป
หยิบเอาข้อความที่เคยได้รับ
เปิดอ่านอย่างซ้ำมาซ้ำไป
และก็มาช้ำหัวใจ ลงท้ายก็เสียน้ำตาอย่างเคย


จนถึงค่ำคืนที่สุดเหงา มันควรจะเข้านอน ซักที
แต่ที่ย้ำอยู่ทุกนาที ก็มีแต่เรื่องเขาข้างในใจ
ไม่ว่าลบสักกี่ครั้ง ก็ยัง ไม่อาจจะหายไป ภาพเธอยังหลอกหลอน


เธอ เธอจากฉันไป ฉัน ก็ได้แต่เสียใจ

มันควรจะเข้าใจว่ามันจบลงแล้ว
ก็ในเมื่อเขาไป เราควรจะลืมได้แล้ว
ก็ได้แต่ซ่อนตัวเองในห้องเก่า
มองดูภาพเขาที่จากไป
หยิบเอาข้อความที่เคยได้รับ
เปิดอ่านอย่างซ้ำมาซ้ำไป
และก็มาช้ำหัวใจ ลงท้ายก็เสียน้ำตาอย่างเคย

ก็เป็นอย่างนี้ เหมือนเคย


ประมาณปี46 นานมาก...